Burgos, het omslagpunt

17 juli 2012 - Castrojeriz, Spanje

Voor mij was Burgos op velerlei wijze een omslagpunt. Om te beginnen was ik een week aan  het lopen over het platteland en deed ik alleen dorpjes of kleine steden aan. Dit was voor het eerst op mijn Camino een grote stad, in zowel haar wanstaltige lelijkheid, als grote schoonheid. De avond daarvoor had ik nog lekker kunnen uitrusten in een kleine albergue turistico, dat wil zeggen een herberg die niet door de gemeente wordt georganiseerd maar door particulieren, ze zijn niet op basis `donativo` maar je moet er voor betalen, 6 of 7 euro per nacht. Het voordeel is dat deze albergues vaak lekker rustig zijn en een iets persoonlijker karakter hebben.

Lekker uitgerust in Cardeñuela del Riopico in deze kleine albergue met veel ruimte en een schaduwrijke tuin. Zonder te hebben afgesproken kwamen daar uiteindelijk ook de Canadese Anne Marie en Sebastien en de groep van Youri, zal ik maar zeggen, maar dan zonder Youri want die wilde in een dag naar Burgos lopen, niemand weet waar hij uithangt. Zoals ik eigenlijk van niemand meer weet waar ze uithangen. Misschien zitten ze maar een dorp verderop of achterop de route. Je kunt het alleen maar accepteren zoals het gaat. Dat is de Camino. Je staat ´s ochtends op, trekt je schoenen aan, rugzak op en lopen maar. Ik kijk niet eens meer in mijn boekje, ik ga gewoon lopen. Nog steeds vertrek ik om 4.30u en het blijft heel mooi en heel rustig.

Dat was het eerste omslagpunt, platteland naar de stad, waar ik maar liefst 10 km moest ploegen door industriele zone, voorstadachtige flatgebouwen en nog meer van dat en veel stinkende auto`s die met veel haast de stad uitgingen of de stad ingingen.

Het tweede omslagpunt is dat heel veel pelgrims die ik heb gesproken de meseta willen overslaan, het gebied tussen Burgos en Léon. Ze hebben geen zin in 200 km vlak land, of ze hebben weinig tijd en besluiten nu juist dit stuk over te slaan. Of ze zijn gewoon lui en doen heel veel stukken met de bus en sturen hun rugzakken vooruit met de speciale ik-ben-lui-en-wil-geen-zweetrug-maar-fluitend-de-zwoegende-pelgrims-inhalen service. Voor gebruikt door Franse oudere dames met veel make-up en met veel praatjes. Allemaal spelbrekers. Zoals jullie zien, ik heb totaal geen vooroordelen op de Camino.

Daarbij is nog de laatste grote verandering dat het landschap nu echt niet meer te vergelijken is met wat het eerder was en de pelgrims lijken ook te zijn veranderd in een minder positieve manier. Misschien is het maar een gevoel. Het voelt alsof ik een beetje afscheid moet nemen van zowel sommige mensen, als het landschap, als....ja wat eigenlijk. Maar zo is de Camino. Niet nadenken, schoenen aan, rugzak op en gaan met die platano (hahahaha) Goed dat ik zo hard om mezelf kan lachen.

Naast deze moeilijkere momenten zijn er nog veel meer mooie momenten, zoals de mensen waar je tegen aanloopt en met wie je een praatje maakt. Hele inspirerende verhalen en levens en hele dappere keuze. Enerzijds is het hier een groot toeristisch carnaval, veel bier, veel pauze, veel lachen en nog meer bier en natuurlijk wijn. Anderzijds is het wel zo dat iedereen loopt, ook neemt de een een keer een bus en loopt de ene sneller dan de ander, of met meer of minder blaren en met wel of geen knieband, iedereen loopt. Een voorbeeld van inspirende mensen, Pearl een Hongaarse vrouw die al 30 jaar in Canada woont en opzettelijk is gaan lopen om haar twee 20 jaar oude zonen volwassen te laten worden, zoals ze het zelf zei; zij denken daar, ik denk hier en af en toe hebben we contact. Ze is weduwe en doet de opvoeding al 7 jaar alleen. Op een andere manier heel inspirerend, Tim de Amerikaanse Ohio-boy, die ik eindelijk weer een keer tegenkwam terwijl hij letterlijk aan het marcheren was naar Burgos, een weddenschap dat hij die dag niet 60 km zou kunnen lopen. Ik heb heel hard gelachen, het is zo herkenbaar. En Youri´s gang, die eigenlijk nooit praat alleen maar samenloopt en de keren dat we spreken pies ik in mijn broek van het lachen, deze groep gaat ook uiteenvallen aangezien twee met de bus verder gaan. En ik zou nog wel meer kunnen schrijven, maar ik weet het gewoon niet meer.

O ja, in Burgos ben ik maar niet gestopt, ik houd niet zo van overgangen dus ga ik er maar lekker snel doorheen. Wel mijn haren laten knippen en 1,8 kl uit mijn rugzak terug naar Nederland gestuurd. Ik was absoluut niet de enige pelgrim bij het postkantoor.

Nu zit ik trouwens ook in een geweldige alberque turistico, de hospitaleros bestaan uit een Catalaanse man en zijn zus en haar twee dochters. Superlieve mensen en twee zeer hard werkende dochters van 8 en 11, die iedereen hun bed wijzen, de inschrijving regelen en laten zien waar alles in het huis te vinden is. Helaas ben ik hun namen weer vergeten, want die zijn allemaal van Catalaanse origine.......

Dikke kus en Hasta la Vista Babies

Van reisblog naar fotoboek
Laat een prachtig fotoboek afdrukken van je verhalen & foto's. Al vanaf € 21,95.
reisdrukker.nl

5 Reacties

  1. Jos.:
    17 juli 2012
    Lieve knappe dochter,
    Dank voor je gezellige verhalen,zo te lezen maak je heel wat mee.Goed van je dat je blijft lopen,zover ik kan zien loop je aardig op schema.Heb je geen klachten over je klein teentje enblijven je benenhet goed doen?Het is hier vies weer,arme vierdaagse wandelaars.Vanochtend in de regen gezwommen,heerlijk.Morgen gaan we naar Elise en Olivia.
    Dikke Kus, je moeder.
  2. Hennij de Rooij:
    17 juli 2012
    Lieve Margriet,
    We waren in Valkenswaard en natuurlijk vragen we dan naar de kinderen. Ook vroeg ik of jij nog ooit de Caminho zou gaan lopen. Dat was je dus al aan het doen. Ik vind het geweldig knap van je en ik ga je nu ook volgen. Onze Claire is vanmorgen met de vierdaagse gestart en loopt dus dagelijks 40 km. met 2 vriendinnen met een beetje somberder weer als bij jou daar.
    Goed gedaan meisje dat je dit toch nog een keer doet.
    Veel liefs van Ome Chris en Tante Hennij..
  3. Jos.:
    19 juli 2012
    Ha Miep,
    Leuke verslagen, mooie dia's.
    Overbodige ballast reeds ontvangen.
    Succes in de "saaie" Meseta.
    Dikke kus.
  4. Tante Innebogje:
    20 juli 2012
    Bier, pauzes, bier en wijn? Moet ineens denken aan die ene keer Carnaval ;-)
    Maar nu, ouder en wijzer, zal het vast niet nodig zijn om je thuis te laten brengen. Zet 'm op!
  5. Jos.:
    21 juli 2012
    Hallo knappe dochter,
    Zojuist lekker gezwommen,nu,zit ik jouw gezellige verhaal te lezen,zo te zienmaak je heel wat mee.Geniet van de mooie momenten ,vlgs. mij zit je nu over de helft .succes en zet hem op.
    Dikke kus, je moeder.